خاموشی تقوای ما نیست . . .

قصه ما . . .

shabgarditanha — Wed, 04 Jun 2008 23:01:18 GMT

دست سوزنده مشتاقت را

در نهانخانه جیبت بگذار

تا که پابند نباشی به کسی دست بدهی

خارهایی هستند که

ز سر پنجه دوست ، با سر انگشتانت می جنگد

دوستی مسخره است

و تو ای دوست ترین

در نهانخانه جیبت بگذار ، دست سوزنده مشتاقت را

من و تو باید از سلسلهء بایدها ، دستهامان را زنجیر کنیم

با زبان دگران لحظه هامان را تفسیر کنیم

و نگوئیم که بازیگر یک قصه معتبریم

کاش میدانستی که نباید دل بست

در فضایی که پر از همهمه آدمهاست

من گرفتارترین تنهایم ،

تو گرفتارترین

دل ما بسته وابستگی است

قصه ماندن ما ، طرح یک خستگی است

آری قصه ماندن ما طرح یک خستگی است . . .

بر ما جه خواهد گذشت ....

shabgarditanha — Wed, 12 Mar 2008 13:26:18 GMT

......................

آري كه هرازگاهي نيز

جگر از هم پاريده را

نوشدارويي نيست

مگر سيلواره هاي اشك و خونابه

بر جبين اسطوره هاي شرافت و پايمردي

......................

واحسرتا و دريغا !

از رنجي چنان بزرگ و بسيار

كه توان اعترافش را

با يگانه ترينت نيز

ناممكن مي نمايد.

.....................

به دوراني كه پاك ترين و عزيزترين عشق بشري

در قاموس فرسوده ي سنت ها و قوانين ،

به معناي جنايتي است گذشت ناپذير

هيهات !

و من با زخمي مانده بردل

جانسپار محبتي غريبم ،

ديوانه ي حضور " آني "

كه جز به رؤيايي گذرا

هرگز

از آنم نبوده و نيست و نخواهد بود.

از زنده یاد ابراهیم منصفی

ناگهان چقدر زود دیر می شود . . . .

shabgarditanha — Fri, 08 Feb 2008 18:45:18 GMT

به یاد دختر خاله عزیزم لیلا که خیلی زود ما رو تنها گذاشت ، هنوز بهار 30 سالگیش رو ندیده پر زد و رفت ، عین پرنده ها ی مهاجر . . .
*
*
*

پرنده بر شانه هاي انسان نشست . انسان با تعجب رو به پرنده كرد و گفت : اما من درخت نيستم . تو نمي تواني روي شانه ي من آشيانه بسازي.

پرنده گفت : من فرق درخت ها و آدم ها را خوب مي دانم . اما گاهي پرنده ها و انسان ها را اشتباه مي گيرم .

انسان خنديد و به نظرش اين بزرگ ترين اشتباه ممكن بود .

پرنده گفت : راستي ، چرا پر زدن را كنار گذاشتي ؟

انسان منظور پرنده را نفهميد ، اما باز هم خنديد .

پرنده گفت : نمي داني توي آسمان چقدر جاي تو خالي است . انسان ديگر نخنديد . انگار ته ته خاطراتش چيزي را به ياد آورد . چيزي كه نمي دانست چيست . شايد يك آبي دور ، يك اوج دوست داشتني .

پرنده گفت : غير از تو پرنده هاي ديگري را هم مي شناسم كه پر زدن از يادشان رفته است . درست است كه پرواز براي يك پرنده ضرورت است ، اما اگر تمرين نكند فراموشش مي شود .

پرنده اين را گفت و پر زد . انسان رد پرنده را دنبال كرد تا اين كه چشمش به يك آبي بزرگ افتاد و به ياد آورد روزي نام اين آبي بزرگ بالاي سرش آسمان بود و چيزي شبيه دلتنگي توي دلش موج زد .

آن وقت خدا بر شانه هاي كوچك انسان دست گذاشت و گفت : يادت مي آيد تو را با دو بال و دو پا آفريده بودم ؟ زمين و آسمان هر دو براي تو بود . اما تو آسمان را نديدي .

راستي عزيزم ، بال هايت را كجا گذاشتي ؟

انسان دست بر شانه هايش گذاشت و جاي خالي چيزي را احساس كرد . آن گاه سر در آغوش خدا گذاشت و گريست !!!!!

بهترین خاطره ام . . .

shabgarditanha — Fri, 04 Jan 2008 13:01:18 GMT

کاش یکی بود یکی نبود

اول قصه ها نبود . . .

.......................................

درباره من هر چه میخواهی بگو . فردا درباره تو قضاوت می کند . و گفته های تو شاهدی است در حضور محکمه و گواهی است در پیشگاه عدالت .

.........................................

این چند خط را برای تو نوشتم که اگه گذری بر این تنها کردی از تو بخواهم که مرا به خاطره نه بلکه به خاطر بسپاری همین .

shabgarditanha — Mon, 03 Dec 2007 20:49:18 GMT

سلام به همه یاران عزیز و دوستان همدلم که در این مدتی که من به خاطر دلمشغولی های زندگی در رکابشان نبودم سایه به سایه در کنارم بودند و من این را با تمام وجودم حس کردم و خدا را برای داشتن همه شما عزیزانم شاکرم .

تقسیم عادلانه !!!!

من هم سن و سال پسر تو هستم
تو هم سن و سال پدر من هستی
پسر تو درس می خواند و کار نمیکند
من کار میکنم و درس نمی خوانم
پدر من نه کار دارد نه خانه                                                                                                                       تو هم کار داری هم خانه هم کارخانه .

من در کارخانه تو کار میکنم .
و در این کارخانه همه چیز عادلانه تقسیم شده است :
سود آن برای تو دود آن برای من.
من کار میکنم تو احتکار میکنی. من بار میکنم تو انبارمیکنی.
من رنج می برم تو گنج می بری.

من در کارخانه تو کار میکنم.
و در اینجا هیچ فرقی بین من و تو نیست :
وقتی من کار میکنم تو خسته می شوی
وقتی من خسته می شوم تو برای استراحت به شمال می روی .
وقتی که من بیمار می شوم تو برای معالجه به خارج می روی.

من در کارخانه تو کار میکنم.
و در این جا همه کارها به نوبت است : یک روز من کار میکنم تو کارنمیکنی روز دیگر تو کار نمیکنی من کار میکنم.

من در کارخانه تو کار میکنم.
کارخانه تو خیلی بزرگ است .
اما کارخانه تو هر چه قدر هم بزرگ باشد
از کارخانه خدا که بزرگتر نیست.
کارخانه خدا از همه کارخانه ها بزرگتراست.                                                                             در کارخانه خدا همه ی کارها به نوبت است                                                                                       در کارخانه خدا همه چیز عادلانه تقسیم می شود.                                                                             در کارخانه خدا همه کار میکنند.
     در کارخانه خدا حتی خدا هم کار میکند.

shabgarditanha — Thu, 01 Nov 2007 21:17:18 GMT

مرا زمان ملاقات آفتاب رسید

حرفهای ما هنوز ناتمام . . .

تا نگاه می کنی:

وقت رفتن است

باز هم همان حکایت همیشگی!

پیش از آن که با خبر شوی

لحظه عزیمت تو ناگزیر می شود

آی . . .

ای دریغ و حسرت همیشگی!

ناگهان

چقدر زود

دیر می شود!

به کجا چنین شتابان ؟.........

دردهای من

جامه نیستند

تا ز تن در آورم

چامه و چکامه نیستند

تا به رشته سخن در آورم

نعره نیستند

تا ز نای جان بر آورم

دردهای من نگفتنی

دردهای من نهفتنی است

دردهای من گر چه مثل دردهای مردم زمانه نیست

درد مردم زمانه است

مردمی که چین پوستینشان

مردمی که رنگ روی آستینشان

مردمی که نامهایشان

جلد کهنه شناسنامه هایشان

درد میکند

استاد قیصر امین پور

درد نداشتن استاد هم به نداشته هایمان اضافه گشت

وه ! که چه پست و بیوفاست این دنیای فانی ... و قیصر که چقدر زود دیر شد...

دیروز تولدم بود یعنی ۱۰ آبان ولی بخاطر خبر غیر منتظره مرگ قیصر آپ نکردم و بخودم هم تبریک نگفتم

امیدوارم روح قیصر در آرامش کامل باشه و خواهش میکنم برای شادی روحش فاتحه ای نثارش کنیم

خدایش بیامرزد

سوگواره ای برای آنانکه مثل برگهای پاییزی نه در فصل خزان بلکه در فصل ظلم میریزند . . .

shabgarditanha — Fri, 19 Oct 2007 11:41:18 GMT

گیرم که میزنید گیرم که میکشید

با جوجه های نشسته در آشیانه چه میکنید . . .؟

**********************************

گفتند :

« نمیخواهیم

نمیخواهیم

که بمیریم! »

گفتند :

«- دشمنید!

دشمنید!

خلقان را دشمنید!»

چه ساده

چه به سادگی گفتند و

ایشان را

چه ساده

چه به سادگی کشتند!

و مرگ ایشان

چندان موهن بود و ارزان بود

که تلاش از پی زیستن

به رنجبارتر گونه ئی

ابلهانه مینمود :

سفری دشخوار و تلخ

از دهلیزهای خم اندر خم و

پیچ اندر پیچ

از پی هیچ!

«احمد شاملو»

***************************************************

بعد از خوندن مطلبی در مورد جاری شدن حکم اعدام دختری که برای دفاع از ناموس و شرف خودش ناخواسته دست به قتل کسی یازیده بود خیلی غمگین شدم ولی یادم افتاد که دستگاه طویل و عریض قضائیه خیلی سرها رو برای موندن به باد داده به هرکدوم انگی چسبوندن یکی منافق یکی معتاد یکی اراذل .... سال های دادستانی خلخالی و سال ۶۷ و ادامه دارد ...

ما را عاقبت چیست ؟ خدا خوابیده ؟؟؟؟؟؟؟؟؟

shabgarditanha — Fri, 12 Oct 2007 15:24:18 GMT

ای پناه بی پناهان و یا غیاث المستغیثین . . .

ای کسی که با احسان و فضلت بندگان را به سپاس فراخوانده ای و آنان را غرق عطا و بخشش نموده ای . چه آشکار و پخش است نعمت تو در ما و چه فراوان است عطایت بر ما و چه مخصوص است نیکی تو به ما . خدا وندا تو ازخالصترین آن فرایض ماه رمضان را قرار دادی که آن را از میان سایر ماه ها برگزیدی و از میان همه زمان ها و عصرها اختیار کردی و بر تمام اوقات سال ترجیح دادی به خاطر آنکه در آن قرآن و نور نازل نمودی . . .

اینک آن را وداع میگوییم ؛ وداع کسی که هجرتش بر ما غم انگیز است و روی گرداندنش ما را به اندوه وحشت دچار کرده و بر عهده ما پیمان ناگسستنی و حرمت در خور توجه و حق لازم دارد ، به این خاطر میگوییم :

سلام بر تو ای بزرگ ترین ماه خدا و ای عبد عاشقان حق ، سلام بر تو ای کریم ترین همنشین از اوقات ، ای بهترین ماه در ایام و ساعات ، سلام بر تو ای همنفسی که قدر و منزلتت بزرگ و فقدانت بسیار دردناک است و ای مایه امید که دوریت رنج آور است . سلام بر تو ای همسایه ای که دل ها نزد تو نرم شد و گناهان در تو نقصان گرفت. سلام بر تو و فضیلت تو که از آن محروم گشتم و از برکات گذشته ات که از دست ما گرفته شد.

قسمتی از دعای وداع امام سجاد (ع) با ماه رمضان

عید نیکی ها بر همه دوستان عزیز مبارک فقط رسالتی بر گرده ماست که فراموش نشود

... دعا برای آزادی دانشجویان دربند و زندانیان سیاسی و ایرانی آزاد ...

. . . فزت برب الکعبه . . .

shabgarditanha — Tue, 02 Oct 2007 18:45:18 GMT

علی را چه بنامم . . . علی را چه بخوانم . . .

اي علي! اي نماينده غم! ‌اي درياي درد! اين رحمت بزرگ خدا بر تو گوارا باد... .

اي علي! به ضریح خاک گرفته تو مي‌نگرم که از هر بنایی زیباتر و پر صلابت تر است و لی پر ازدرد ؛ يک دنيا غم، يک دنيا درد، يک کوير تنهايي، يک تاريخ ظلم وستم، يک آسمان عشق، يک خورشيد نور و شور و هيجان، از ازليّت تا به ابديت در اين جسد بي‌جان نهفته است.
تو‌ اي علي! حيات جاويد يافته‌اي و ما مردگان متحرک آمده‌ايم تا از فيض وجود تو، حيات يابيم.
قسم به غم، که تا روزگاري که درياي غم بر دلم موج مي‌زند، ‌اي علي، تو در قلب من زنده و جاويدي... .
قسم به شهادت، که تا وقتي که فداييان از جان گذشته، حيات و هستي خود را در قربانگاه عشق فدا مي‌کنند، تو بر شهادت پاک آنها شاهدي و شهيدي!

و تو ‌اي خداي بزرگ! علي را به ما هديه کردي تا راه و رسم عشق‌بازي و فداکاري را به ما بياموزاند؛ چون «شمع» بسوزد و راه ما را روشن کند و ما به عنوان بهترين و ارزنده‌ترين هديه خود، او را به تو تقديم مي‌کنيم، تا در ملکوت اعلاي تو بياسايد و زندگي جاويد خود را آغاز کند...» .
شهادت اسوه عدالت و برابری بر تمام دوستداران آنحضرت تسلیت باد

در این روزهای رحمت و نیایش دعا برای آزادی دانشجویان دربند وزندانیان سیاسی فراموشمان نشود

زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست

shabgarditanha — Sat, 22 Sep 2007 17:54:18 GMT

لحظه های کاغذی

خسته ام از آرزوها ، آرزوهای شعاری
شوق ِ پرواز مجازی ، بال های استعاری

لحظه های کاغذی را ، روز و شب تکرار کردن
خاطرات بایگانی ، زندگی های اداری

آفتاب ِ زرد و غمگین ، پلّه های رو به پایین
سقف های سرد و سنگین ، آسمانهای اجاری

با نگاهی سرشکسته ، چشمهایی پینه بسته
خسته از درهای بسته ، خسته از چشم انتظاری

صندلی های خمیده ، میزهای صف کشیده
خنده های لب پریده ، گریه های اختیاری

عصر جدول های خالی ، پارکهای این حوالی
پرسه های بی خیالی ، نیمکت های خماری

رونوشت روزها را، روی هم سنجاق کردم :
شنبه های بی پناهی ، جمعه های بی قراری

عاقبت پرونده ام را ، با غبار آرزوها
خاک خواهد بست روزی ، باد خواهد برد باری

روی میز خالی من ، صفحهء باز حوادث
در ستون تسلیت ها ، نامی از ما یادگاری

« قیصر امین پور»