در نهانخانه جیبت بگذار 

تا که پابند نباشی به کسی دست بدهی

                     خارهایی هستند که 

ز سر پنجه دوست ، با سر انگشتانت می جنگد 

دوستی مسخره است

                  و تو ای دوست ترین

در نهانخانه جیبت بگذار ، دست سوزنده مشتاقت را

 من و تو باید از سلسلهء بایدها ، دستهامان را زنجیر کنیم 

با زبان دگران لحظه هامان را تفسیر کنیم

و نگوئیم که بازیگر یک قصه معتبریم

 کاش میدانستی که نباید دل بست

                          در فضایی که پر از همهمه آدمهاست

من گرفتارترین تنهایم ،

                                       تو گرفتارترین

                                              دل ما بسته وابستگی است

قصه ماندن ما ، طرح یک خستگی است

آری قصه ماندن ما طرح یک خستگی است . . .